یادداشتهای مجتبی بنیاسدی (200) مجتبی بنیاسدی 2 روز پیش کورسرخی: روایتی از جان و جنگ عالیه عطایی 4.1 40 افغانستان را با جانستان کابلستان شروع کردم و آنقدر قلم امیرخانی گرفت من را که از محتوا دور شدم. بعد رسیدم به «در پایتخت فراموش» محمدحسین جعفریان که احمدشاه مسعود را در ذهن من شاهنشاه افغانستان کرد. وقتی وطندار، روایتهای افغانستانیهایِ مهاجرِ اهل علم و هنر، به ایران را خواندم، نوشتم که نباید از این نوشتهها مهاجرین افغان را قضاوت کرد. چون همهی آنهایی که قلم زدهاند آدمحسابیاند. و سؤال اینجاست که آیا همهی مهاجرین افغانی آدم حسابی هستند؟ تا رسیدم به کورسرخی؛ آمدم یک روایتش را بخوانم و بروم به کاری برسم. وقتی به روایت ششم رسیدم تازه توانستم کتاب را زمین بگذارم. چون این حجم از زخم را منِ خواننده نمیتوانستم با هم هضم کنم. و همین الآن هم سختم است بنویسم از آنچه خواندهام. هنوز که چهارپنج ساعت از مطالعه روایتها گذشته، تصویرهای پدردختری روایت اولِ کتاب هنوز جلوی چشمهایم است. نویسنده زنِ افغان، دقیقا از «جان» و «جنگ» روایت میکند. گزنده و تلخ و خونین و گاه زنانه؛ زنانهای که هیچ خبری از لطافت نیست. اگر از تاریخ کشور همسایهام اطلاعات بیشتری داشتم، و اگر جا داشت، حتماً بیشتر از پنج ستاره میدادم به کتاب. متاسفانه از تاریخ کمونیست و طالبان و تکفیریها و احمدشاه مسعود و غیره اطلاع چندانی ندارم. امیرسودبخش در پادکست رخ، اپیزود افغانستان دارد. باید در اولین فرصت بشنوم. 3 30 مجتبی بنیاسدی 2 روز پیش همه ی افق: مجموعه داستان فریبا وفی 3.2 2 دوست داشتم با بهترین اثر وفی، خواندن آثارش را شروع کنم. نه اینکه بخواهم همهی آثارش را بخوانم، اینکه اگر قرار است یک کتاب از این نویسنده بخوانم، بگذار بهترینش باشد. طبق یادداشت اول کتاب، این مجموعه داستان آخرین اثرش بود(البته کتاب آخر نیست). نمیدانم بهترینش هم هست یا نه. من زندگیهای پنهانِ توی داستانها را دوست داشتم. از نثرش هم بدم نیامد. جملههای کوتاه، دیالوگهای محکم و سریع را پسندیدم و بعضی توصیفهایش را نه. هر کدام از داستانها گذری سریع از یک زندگی بود که تنهایی در آن درخشان بود. احساس میکردم برشهایی از هر داستان، تجربههای زیسته نویسنده هم بوده. شاید این برداشت ناشی از اولشخص بودن اثر باشد. این را وقتی کتاب را میخواندم به ذهنم رسید: «داستانهای کتاب خیلی سادهی ساده، مهمترین روحیات زندگی زنانه و حتی مردانه را به تصویر کشیده است.» 0 1 مجتبی بنیاسدی 4 روز پیش آموندسن آلیس مونرو 2.9 1 مقدمه کتاب نوشته بود که داستانهای مونرو ریتم آرامی دارد. همانطور هم بود. ولی این کُندی خستهکننده نبود. و من همینش را دوست داشتم. وگرنه گره داستان بدون باز شدن تمام شد. شاید هم من نفهمیدمش. شاهکارهای ۵ میلیمتری از چند جهت دوستداشتنی است:. ۱. با نویسندههای بزرگی آشنا میشوی که نمیشناختی از قبل. مثلا مونرو نوبل گرفته و من نمیشناختم. ۲. قطعا انتخابکنندگان داستان برای مجموعه شاهکارهای ۵ میلیمتری، از بهترین اثر یک نویسنده استفاده میکنند؛ پس با یک داستان خوب از نویسندهای که نمیشناسی شروع میکنی. ۳. در عرض چهلوپنج دقیقه یک کتاب را میخوانی؛ خصوصا وقتی قبلاً رمان کُند چندصدصفحهای خواندهای! دقیقا میشورد و میبرد. 0 4 مجتبی بنیاسدی 4 روز پیش برکت ابراهیم اکبری دیزگاه 3.2 7 چهار پنج روز است هی برکت را دست میگرفتم و پیش میرفتم. کتاب روزنوشتهای آخوندِ جوانِ عکاسی است که ماه رمضان رفته روستایی برای تبلیغ. روستا دوستداشتنی نبود، ولی آنچه نویسنده روایت میکرد، روستایی دلهرهآور، شوخ و عجیبی بود. بهسبک ساعدی که روستای بیل را ساخت. شبیه بود تقریبا. اما با دوز دلهرهی کمتر. رمان خردهروایتهای زیادی در خودش جا داده که همین باعث شده بعضی وقتها فراموش کرده دُمِ روایت را بگیرد. و قصهی خود آخوند جوان، زمینهی خاص رمان است که منِ خواننده بعضیوقتها با هدف پیگیری این قصهی زمینهای روزنوشتها را میخواندم که ببینم چی میشود و او چه تصمیمی گرفته و چه تصمیمی خواهد گرفت! ولی حیف که رمان تمام شد و جواب واضحی نگرفتم. حق این است که خردهروایتهای روزنوشتها آنقدر جذاب بود که من را بکشد کتاب را بخوانم. اگر رمان را با دقت و حوصله و یادداشتبرداری میخواندم، میتوانستم نمادهایی مثل گاو، بزغاله، مار و غیره را استخراج کنم. 0 0 مجتبی بنیاسدی 1403/6/7 آرمانها و واقعیتهای اسلام سیدحسین نصر 3.0 1 نخواستم سیدحسین نصری بخوانم که رئیس دفتر فرح پهلوی بوده. یا سمتهای که به دستور محمدرضا پهلوی گرفته. و خوشحالم از این خواستهام. حالا که تمام کردم کتاب را میفهمم از اینکه ریسک کردم و چهار کتاب از این فیلسوف و اسلامشناس خریدم، بیخود نبوده و پولم هدر نرفته. نصر در این کتاب، که مجموعه سخنرانیهایش در دانشگاه آمریکا بوده، مخاطبش غربیها، مسیحیان و مسلمانان با تحصیلات متجدد رویگردان از اسلام بود. منی که مخاطب کتابش نبودم به نظرم موفق بوده. و راضی بودم از خواندن کتاب. و چند نکته: - سیدحسین نصر بر مسیحیت مسلط بود. در جمع آنها زندگی کرده. به اشکالهایی که مسیحیت از اسلام میگیرند مشرف بود و پاسخهای روشن و واضح داشت. او طرح کلی سه دین یهودی و مسیحی و اسلام را ارائه داد و به وضوح روشن کرد کدام، چرا برحق است و دست برتر کیست. - او همچنان که قرآن را خوب میشناخت، با تفاسیر هم آشنایی داشت. کمتر سعی میکرد از احادیث و روایت استفاده کند و تمرکز ارائههایش بر آیات قرآن بود. - شبهات مطرح شده در مورد پیامبر در کتابهای غربیها و خاورمیانهشناسان را استخراج کرده بود و جواب میداد. حتی حدیث و نبوت و امامت را هم اثبات کرد؛ متقن. - به دنبال اختلاف مذاهب نمیرفت. بیهیچوجه. بهجز فصل آخر که شیعه و سنی و اسماعیلیه را مبسوط شرح داد و اختلافات را خیلی نرم مطرح کرد. آن هم در کنار شباهتها. - شناخت عرفان اسلامی او را بر طرح مباحث اصولی اسلام کمک کرد. با همهی اینها پیشنهاد من کتابهای شهید مطهری است. برای همه سن، همه قشر. 0 7 مجتبی بنیاسدی 1403/6/7 داستان رویانا: تاریخ شفاهی دکتر سعید کاظمی آشتیانی در پژوهشگاه رویان نرجس توکلی لشکاجانی 4.2 27 وقتی بعد از مطالعه «سلولهای بهاری» از ایرانی بودنم لذت بردم، به وضوح حس میکردم که بخش اعظم این لذت را باید مدیون دکتر کاظمی آشتیانی باشم. دکتر حسین بهاروند در سلولهای بهاری بارها و بارها از نقش و خدمات مرحوم کاظمی یاد کرده بود. نه فقط بهاسم، که با جزییات و نقلقولهای فراوان. همین بود که این کتاب که بعد سالها بعد مرگ دکتر کاظمی آماده شده برایم لذت ایرانی بودن را تکرار نکرد. چون خیلی از موضوعات تکراری بود. یا هم از بس شباهت زیادی به سلولهای بهاری داشت، من این را تکرار میدیدم. به هر حال اگر کسی سلولهای بهاری را بخواند، دیگر واجب نیست داستان رویانا را هم بخواند. کاظمی آشتیانی برای آنکه بهاری را خوانده به اندازه کافی شناخته میشود و خواهد فهمید این مرد چقدر بزرگ بوده. گرچه این کتاب را گزارشگونه میدیدم تا روایت. و من طرفدار روایتم. 0 0 مجتبی بنیاسدی 1403/6/3 دشت های سوزان صادق کرمیار 4.2 9 اینکه یک رمان توانست یک جمعهی من را، بیخستگی دربست در اختیار بگیرد، یعنی ارزش سه ستاره را حداقل دارد. مثل یک سریال تاریخی پیش میرفت. اما روی دور تند. من کسیام که ریتم تند داستانی را میپسندم. ولی در این رمان آدمهای زیادی می آمدند و خیلی زود هم حذف میشدند. در واقع آدمهای این رمان، بعضاً صرفاً اسمهای تاریخی بودند تا شخصیت داستانی. همین بود که نمیشد زیاد ارتباط گرفت با شخصیتها. شاید این اشکال از منِ کمتاریخخوانده باشد که مطالعه رمان تاریخی برایم سخت است. چون دوست دارم بدانم کجای این رمان واقعی است و کجا نیست. خب البته این کار من را بعد از خواندن رمان زیاد میکند. چون رفتم «شیخخزعل» را جستجو کردم و تقریباً کلیات اتفاقات اثر واقعی بود. که لزوما تحقیقات زیادی هم برای نوشتنش نیاز بود. همزمان وضعیت پایتخت را گزارش میکرد، سری به نجف میزد. جنگ جهانی اول را روایت میکرد و اولین چاه نفت خوزستان را هم تشریح میکرد. همهی اینها در هم تنیده با اصل رمان که خوزستان بود، روایت میشد. من سه ستاره و نیم میدهم به این رمان. 0 7 مجتبی بنیاسدی 1403/6/1 تور تورنتو: دانشجوی شهید حادثه پرواز اوکراین، امیرحسین قربانی محمدعلی جعفری 4.1 28 گوشی موبایلم را عمود 467 مسیر کربلا دزدیدند. همین باعث شد وقتی موکب ثارالله کربلا از خواب بیدار شدم، موبایلی برای وقت تلف کردن نداشتم. کتاب را که بعد چهارپنج روز حمل، بیاستفاده در کولهپشتی بود را باز کنم و شروع کنم به مطالعه. یکنفس خواندم. چون روایتِ زندگی شهید امیرحسین قربانی، شهید پرواز اوکراینی، خطی، از تولد تا شهادت روایت نشده بود. چون نثر کتاب خستهکننده نبود. راوی که پدر شهید بود، دلنشین روایت میکرد. احساس نمیکردی بخشی از زندگی شهید را سانسور میکند. راویِ بخشی از زندگی مهاجرین علمی ایران هم بود؛ در حد رضایتبخش. روایتِ اسارت پدرِ شهید مثل گریزهای روضه به روایت اصلی زندگی پسر اضافه شده بود؛ مثل نمکِ غذا بهاندازه. و حالا انگار نه فقط امیرحسین قربانی که خانواده چهارنفره خانواده قربانی را بهخوبی میشناسم. من کتاب را دوست داشتم و توصیه میکنم، پس پنج ستاره میدهم. 0 2 مجتبی بنیاسدی 1403/6/1 سفر به شهر زیتون محمدجواد جزینی 2.5 1 سال ۶۹ منجیل زلزله آمده. سال ۹۷ روایتهایی از حضور هنرمندان به آن مناطق منتشر شده است. قلم و نثر کتاب، بنظر میرسد مربوط به همان سال ۶۹ است نه ۹۷. شاید هم اشتباه از من است. احساس بچههای زلزلهزده که خانواده و فامیل خود را از دست دادهاند تقریباً در روایتها پیداست. خیلی خیلی میتوانست بهتر باشد روایتها. 0 2 مجتبی بنیاسدی 1403/5/24 زندگی اینجاست: کوتاهه هایی از زندگی آیت الله سیدجواد خامنه ای (رحمه الله) مهدی قزلی 4.0 13 کوتاهههایی که قزلی از زندگی پدر رهبر نوشته، چند حُسن دارد: کوتاه، بدون اغراق، نقطهزن، روشن، خردهروایتدار. میشود با ۴۵ دقیقه فهمید سیدعلی خامنهای در چه خانهای پاگرفته و شده رهبر جمهوری اسلامی ایران. همین کوتاههها باعث شد برادران و خواهران رهبر را سرچ کنم ببینم که هستند و الآن چهکاره. 1 7 مجتبی بنیاسدی 1403/5/24 سنگ تراش در جستجوی قدرت حقیقی جان کوراموتو 1.8 1 داستان ۱۳۳ صفحهای با صفحه اول و آخر شبیه به هم. هر صفحه حدود یک تا سه جمله کوتاه بیشتر نداشت. صفحه مقابل هم تصویر نقاشی شده سیاه و سفید. سرجمع ربعساعت وقت برد. اول نمیخواستم کتاب را از قفسه کتابخانه بردارم. ولی تهِ کتاب نوشته بود «داستانی شاعرانه». بنظرم ترجمه عباسی از شاعرانگی اثر کم کرده و به روانی و سادگی اثر کمک مثبتی کرده. هر کسی میتواند برداشت متفاوتی از این داستان داشته باشد. برداشت من این است: مخلوق، نمیتواند قدرت حقیقی باشد. 0 2 مجتبی بنیاسدی 1403/5/24 کریمانه: روایت حضور مقام معظم رهبری در منازل شهدا در سفر استان کرمان سال 1384 3.9 4 نمیدانم چه بنویسم. سه بخش آخر کتاب آتشم زد. شهید مهدی طیاری که دختر سه سالهاش با درد زیاد از دنیا میرود، قبل چهلمش به جبهه برمیگردد. او در نامهای به دختر دومش میگوید خواهرش چقدر او را دوست داشته... عجیب نامهای بود. شهید شیخشعاعی دو دختر داشته و یک پسر. او تنها شهیدی از غواصان شهید کربلای ۴ است که شناسایی شده. روایتهای سه فرزندش از سی سال بیپدری و بیخبری معرکه بود. و سرآخر روایت نویسندهی کتاب که در جلسه دیدار خانواده شهدا با رهبر حضور داشته، گُل این مجموعه بود. دیداری که خانواده شیخشعاعی هم حضور داشتند. من خانه بهشتیان ۱ را که خواندم، فیالفور دو و سه را سفارش دادم. این مجموعه دیدارهای رهبر با خانواده شهدا در منزلشان بود. در خانه بهشتیان ۱، راوی خود خانواده شهدا بودند که از قبل، حین و بعد حضور رهبر در خانهشان میگفتند. اما در این کتاب، راوی یکی از سه نفر از بچههای انتشارات صهبا بود که حضور خودشان در خانواده شهدایی که رهبر آنجا رفتند را روایت میکرد. البته آنچه در این مجموعه اضافه شده بود، معرفی مفصلتر شهدا بود. یک نتیجه کلی از کتاب گرفتم: شهدای کرمان، شهدای عارفی بودهاند. حداقل در این چند شهید که در این کتاب خواندهام صدق میکند. 0 2 مجتبی بنیاسدی 1403/5/24 خون خورده مهدی یزدانی خرم 3.2 68 عاشق رمانهای «مرگ»ی هستم. رمانی که قصهاش در میان گور میگذرد. این رمان همان سوژه را داشت که من میخواستم. ولی من طرفدار رمانهای پرشخصیتِ کماستفاده نیستم. رمانهایی که نویسنده بنشیند و برایم داستان تعریف کند را هم نمیپسندم. من میخواهم ادامهی داستان را کشف کنم و بروم جلو. نشر چشمه پشت جلد کتابهایش سه رنگ دارد: آبی، قرز و سیاه. از سیاهِ پلیسی جنایی که بگذریم، این رمان یزدانیخرم قرمز بود: ساختارگرا، جریانگریز و ضدژانر. من باید به دنبال کتابهای آبی چشمه باشم: ژانری، قصهگو و جریانمحور. این رمان همهپسند نیست بنظرم. مسیحیت رمان آنقدر زیاد است که خواننده عادی که رمان میخواند را گیچ میکند. اطلاعات تاریخی از صلاحالدین ایوبی مقدمه خوانش رمان نیاز است. «استفاده از حوادث واقعی در رمان»، «نثر داستانی» و «تکنیک کلی چینش داستان» دلایلی است که سه ستاره میدهم به رمان. و بعد از نوشتن متن بالا، مصاحبه با نویسنده درباره رمان را خواندم. سه ستاره حقش بود. و اینکه تجربه زیسته نویسنده چقدر کمکحالش بوده. همیشه به این تجربههای زیسته حسودیام میشود. 6 39 مجتبی بنیاسدی 1403/5/14 ر مریم برادران حقیر 3.9 9 کتاب «ر»، آنقدر که تابلوی رشادتهای رسول حیدری است، ده برابر آن بیلبورد صبر زنانهٔ معصومه، همسر رسول است. گاهیوقتها وسط کتاب هی این «رها کردن خانواده» میرفت روی اعصابم. باز هی رسول نامهای مینوشت و از تأخیرهایش دل معصومه را به دست میآورد. همچنین دل منِ خواننده را هم آرام میکرد. نه اینکه چون دلایل منطقی آورده باشد، چون معصومه دلش راضی میشد، منِ خواننده هم همپایش اعصابم را کنترل میکردم. و این هنرِ نویسندهٔ زنِ کتاب بوده توانسته زنِ احساسی و در عین حال قوی را، قوی به قلم بیاورد. خیلی دیر توانستم با ریتم کتاب رفیق شوم. البته که درآمدن از شیوهٔ نگارش خطی را پسندیدم. اما عکسهای وسط کتاب، سرعت مطالعه را میگرفت. در کل کتاب خستهکنندهای بود. نه محتوای کتاب، که خودِ خودِ کتاب. نشر آرما باید فکری به حال کتابهای سنگینش بکند. نمیشود ده دقیقه کتاب سیصد صفحهای را روی دست گرفت و خواند. 0 1 مجتبی بنیاسدی 1403/5/12 تاکسی سواری (مجموعه داستان) سروش صحت 3.3 19 از وقتی کتابباز شد برنامه محبوبم، سروش صحت را توی اینستاگرام دنبال کردم. آنجا داستانکهای تاکسی را هر از گاهی میخواندم و فکر میکردم به آنچه توی زندگی از کنارمان میگذرد و ما به آنها به چشم زندگی نگاه نمیکنیم. این کتاب را باید در ۱۲۱ روز خواند. هر شب، قبل خواب، یک داستانک. مثل قرص بیندازی بالا و آرام آرام توی فکر زندگیای که در تاکسی گذشته، به خواب بروی. میشود ۱۲۱ شب آرام فکر کرد و خوابید. آقای صحت، ممنونیم مجبورم کردی فکر کنم. 1 7 مجتبی بنیاسدی 1403/5/10 سلول های بهاری: تاریخ شفاهی سلول های بنیادی به روایت: پدر علم سلول های بنیادی ایران؛ دکتر حسین بهاروند بهنام باقری 4.5 24 دو سال پیش رفتیم همایشی که قرار بود از احمد مَدان، یکی از فرهنگدوستان جناحِ بستک، به خاطر دستاورهایش در حوزه فرهنگ جنوب تجلیل شود. دو ساعتی راه بود. ساعت یک بامداد که برگشتم گراش، به هزاران عکس و فرهنگ بومی که گردآوری کرده بود فکر کردم. فردایش در روایتی شرح سفر را نوشتم و اسمش را گذاشتم: «من برای شهرم چه کردهام؟» الآن جرأت این را ندارم که بعد از سفر هفتهشت ساعته به زندگی دکتر حسین بهاروند، حتی تایپ کنم که «من برای وطنم چه کردهام؟» در ساعتها و لحظاتی که نزدیک به چهارصد صفحه از زندگی این بشر را میخواندم، با خودم میگفتم «او در زندگیاش چه کرده که شده افتخار ایران در جهان؟» ولی هی هر فصل که رد میشدم، میدیدم صفحهای دیگر از شخصیت چندبُعدی او ورق میخورد. دعای خیر پدر و مادر، حمایت همسر، همکارانِ همراه، ورزشِ مُدام، اعتماد به نفس، عشق به وطن، همنوعدوستی، توکلش بر خدا، عشق به علم، زندگی با طبیعت و کوه و... کدام یک از این موارد او را برجسته کرده؟ دیدم او نه یکی که همه را با هم یکجا دارد. و اغراق نیست اگر او را نابغهای خطاب کنم. حرفهایش گاهی اوقات بوی شعار میدهد. ولی میتوانستم با تمام وجود لمسش کنم. چون قبل و بعد از شعار که دیگر شعار نبود؛ زندگیِ واقعی پرزحمت دیده میشد و شعار هم بهسان سُسِ خوشمزهای وسط ساندویچی لذیذ. و شاید اگر منِ معلم زیستشناسی که کارشناس ارشدِ زیستشناسیِ جانوریِ دانشگاه شیراز خواندهام، سال ۹۲ که دبیری زیستشناسی عمومی اراک قبول شدم، این کتاب را میخواندم، دیگر سلولیمولکولی و ژنتیک و جنینشناسی را نمیخواندم که فقط خوانده باشم که نمرهٔ قبولی بگیرم، که پسفردا ذرهای از آن را به دانشآموزان درس بدهم. میخواندم از سر ذوق. نه اینکه بشوم دکتر حسین بهاروند. که حداقل خودم از درس خواندن خودم لذت ببرم. نمیدانم برای یکیکه زیستشناسی را تخصصی نخوانده، چقدر از فصلهای تخصصی کتاب که شرحی از فرآیند زحمات دکتر در حوزهٔ زیستشناسی تکوین و سلولی است، میتواند استفاده کند؛ ولی حتماً برای همهٔ خوانندگان کتاب، توشهای سنگین بر دوشش خواهد گذاشت و ساعتها او را به فکر فرو خواهد بُرد. این سؤالی بود که من از صفحات آخر کتاب برداشت کردهام: «دکتر بهاروند همهٔ توانش را برای وطن و علم و خدمت به مردم گذاشت، من چه کردهام؟» خودمانیاش بگویم: «من چکارهام؟» 0 1 مجتبی بنیاسدی 1403/5/6 سایه ملخ محمدرضا بایرامی 4.4 1 حالا به جرأت میتوانم بگویم «بایرامی، نویسندهٔ مورد علاقهی من است.» همینقدر بگویم که رمان سایهملخ را اگر فرصت داشتم، میتوانستم یکنفس ۲۳۰ صفحهاش بخوانم. ۱۳۰ صفحهاش را یکنشست سر کشیدم. بایرامی در فضاسازی، دیالوگ، قصه و ریتم داستانی حرف ندارد. سایهملخ هم عالی بود. دوست دارم بنشینم روبهروی بایرامی و فقط به حرفهایش گوش بدهم. آدمهای کمحرف، حرفهای مهمِ نگفتهٔ زیادی توی دل و ذهنشان دارند. 0 3 مجتبی بنیاسدی 1403/5/1 چتربازی در امواج: با اقتباس از زندگی نامه شهید جواد شاعری محمدعلی گودینی 1.0 1 بله، شهید جواد شاعری را هم شناختم با کتاب «چتربازی در امواج». ولی فقط میخواندم که تمام شود. شخصیتِ جواد شاعری میتوانست جذابتر پرداخته شود. در شناسنامه کتاب، «داستانهای فارسی» قید شده بود. من همیشه طرفدار زندگینامههای داستانی هستم. ولی کاش خاطرات شهید نوشته شده بود. نه داستان بود نه خاطرهنگاری. زیرعنوان کتاب «با اقتباسی از زندگینامه شهید جواد شاعری» آمده بود، ولی داستان، داستانی که من بپسندم نبود. - از بس اسامی توی کتاب ۱۴۰ صفحهای، زیاد بودند که دیگر نمیشد از هم تمیزشان داد. خیلی زیاد. خیلیها فقط و فقط اسم؛ نه معرفیای، نه استفادهای در داستان. - نثر داستان، نثری که داستان روایت کند نبود. یک دانای کلی که کلی آدم میشناخت و ازشان اسم میبرد فقط. - کجاها سمتوسوی داستانی میگرفت؛ وقتی آن اسامی کنار میرفتند و نویسنده زوم میکرد روی شخصیت اصلی شهید و فقط داستان او را پیش میبرد. خصوصا قبل از حضورش در آخرین عملیات. از معدود نقاط زندگی جواد شاعری بود که نویسنده داشت شخصیت را میساخت. - احساسیترین لحظه کتاب، لحظه دریافت خبر شهادت بود. نویسنده مقدمهچینی کرد که خانه در چه حال است و مادر و خواهر و برادر چکار میکنند. اما نویسنده در عین ناباوری خبر شهادت را به خانه نیاورد! گریزی زده شد و رفت تا وقتی که خانواده شهید رفتند دیدن جنازه شهید. من فقط اسم محمدعلی گودینی را زیاد شنیده بودم و نخوانده بودم ازش. و متاسفانه با کتاب خوبی از او شروع نکردم و احتمالا اولین و آخرین کتابی بود که از گودینی خواندم. 0 1 مجتبی بنیاسدی 1403/4/29 ترجمان دردها جومپا لاهیری 3.0 19 به نام خدا یادداشت ترجمان دردها اثر جوکپا لاهیری، ترجمه مژده دقیقی - ۲۹ تیر ۱۴۰۳ «هند را دوست دارم؛ آدمهای هندی و همهی آدمهای هند که مهاجرت کردهاند.» این اولین جملاتی بود که بعد از خواندن داستانهای کوتاه لاهیری به زبان آوردم. داستانهایی که با توصیفهای بیرحمانهای به سبک روسها شروع میشود. اما خستهات نمیکند. از داستان سوم به بعد به نویسنده اعتماد میکنی و رفتهرفته بعد از توصیفها قلاب میشوی به یک زندگی که در حال روایت شدن است. زندگی که احساس و عاطفه در آن موج میزند. بهنظرم این هشت داستان را همهی هندیهای مهاجر باید خوانده باشند. منِ ایرانی مهاجرتنکرده که بعید است هیچوقت مهاجرت کند، با آدمهای این داستان زندگیها کردم و ضربان قلبم بالا و پایین شد. از هر چه بگذریم داستان آخر، گرچه پر از توصیف بود، ولی حرف نداشت. نمیدانم چرا این کتابی که من خواندم ۸ داستان داشت ولی در جستوجوهایم درباره کتاب دیدم که نوشته ۹ داستان! من کتاب را از نشر هرمس خواندم. 0 4 مجتبی بنیاسدی 1403/4/29 ترکش ها گرایم را گرفتند (خاطرات شفیع شکوهی) محمود مهدوی 4.5 1 سیر خاطرات خوب از آب درنیامده بود. پر از اسم آدمها که هیچ استفادهی خاصی در راستای خاطره از آن نمیشد. پرشهای خاطرات آزاردهنده بود. بیمقدمه به عملیات وارد میشد و تمرکز را به هم میزد. بیمقدمه هم خارج میشد البته. فصلبندیها بنظرم اصول خاصی نداشت. فراز و فرود اندکِ خاطرات حسوحالی در من زنده نمیکرد. تنها بخشی که شاید کمی جذابش میکرد، موقع زخمی شدنش بود تا رسیدن به بیمارستان که انصافا بد توصیف نشده بود. حضورش در مسابقات ورزشی پرداخت کمی داشت، با اینکه اول شدن در جهان، جلوتر از آمریکا و انگلیس جای زیادی برای نوشتن خاطرات داشت. حس میکنم دو دلیل داشت که خاطرات به دل من ننشست: - خاطره از حضورش در جبهه شروع شد. خانواده، محله، کودکی میتوانست در ساختن شخصیتی که خاطره تعریف میکند بسیار تأثیرگذار باشد. - روی جلد کتاب نوشته شده: گفتوگو و تدوین. اسمی از نویسنده(نوشتن) نیامده. شاید اگر نویسنده بیشتر روی متن و تدوین نوشتهها کار میکرد، اثر بهتری از آب درمیآمد. با همهی این حرفها که زدم، کتاب به چاپ سوم رسیده. انگار افراد دیگری کتاب را پسندیدهاند... 0 2