یادداشت
1403/4/7
![نقالی و نقاشی: نگاهی به هنرهای سنتی ایرانیان (شنیداری و دیداری)](https://s3.ir-thr-at1.arvanstorage.com/top-readers-publishers/books/d26e4d88-fce3-48aa-aac7-ead98641dc27.jpg)
یک کتاب بسیار خوب و خوندنی و جذاب درباره هنرهای دیداری و شنیداری سنتی در ایران. چاپ این نوع کتاب ها که به هنرهای قدیمی ایرانی بپردازه واقعا هرچقدر هم که زیاد بشه باز هم کمه. ما تنها کشوری در جهان هستیم که سنت های نمایشی اختصاصی و خاص جغرافیا و فرهنگ و هنر خودمون داریم اما کوچکترین اهمیتی برای نوسازی ، اجرای کلاسیک این آثار به شکل موزه ای و حفظ این سنت ها نمی کنیم. همین امروز اگر شما بخواید نمایش ۵۰۰ ساله نو در ژاپن رو ببینید ، بلیت زیر چندصد ین پیدا نمی کنید. تئاتری که به همون شکل قدیمی داره اجرا میشه. هنوز در ایتالیا و ونیز گروه هایی هستند که دارن کمدیا دلآرته رو به همون شکل دوره رنسانس اجرا می کنن... در هند خیلی از معابد در حال تبدیل شدن به تماشاخانه برای اجراهای کاتاکالی و سنت های نمایشی هندیه... اپرای پکن همچنان پر بازدیده... اما اگر یک خارجی امروز بخواد بیاد ایران و تعزیه یا نقالی و روحوضی ببینه عملا جایی براش نیست و گروه ها و سالن هایی برای اجرای این آثار وجود نداره... خارجی که چه عرض کنم ... یک دانشجوی تئاتر بخواد یک نمونه ببینه نمیدونه کجا باید بره... متاسفانه با این روند بعد از چند سال دیگه اصلا از نقالی و روحوضی و تعزیه ( به شکل سنتی و درستش نه این اجراهای با بلند گو و دری وری ) نمیمونه کتاب حاضر سعی کرده دو نمونه از هنر های تصویری و دیداری که توام با هم هستند رو برای خواننده تشریح و توضیح بده... از نقالی و پرده خوانی گرفته تا نقاشی قهوه خانه ای و... در کل کتاب خیلی خوبیه... امیدوارم دلسوزی پیدا بشه یا مسئولین دست به کار بشن و فکری به حال هنرهای سنتی ایرانی مثل نقالی و خیمه شب بازی و تعزیه و روحوضی و... بکنن... آرزو که بر جوانان عیب نیست هست؟
(0/1000)
نظرات
تاکنون نظری ثبت نشده است.