یادداشت محمدرضا ایمانی
1403/4/3
![حاج آخوند](https://s3.ir-thr-at1.arvanstorage.com/top-readers-publishers/books/91f2d976-9962-4cb7-b60e-405831ab62f1.jpg)
4.0
28
۱- ادعای آقای مهاجرانی اینه که چندین سال بعد از فوت حاجآخوند این روایات رو یادداشت کرده و روایات همون ماجراهاییه که تو اون مجالس رفته. ولی دو تا نکته وجود داره. اول اینکه در بیشتر موارد زبان حاجآخوند خیلی آکادمیکه. اگه با اهل حوزه محشور باشید میدونید که بیانشون با اهل دانشگاه خیلی متفاوته و بیان حاجآخوند تو این کتاب نود درصد شبیه اهل آکادمیه، نه اهل حوزهای که تازه سالهاست تو روستا زندگی کرده و به زبون اونا حرف میزنه. من حس میکنم دخل و تصرف آقای مهاجرانی خیلی بیشتر از اون چیزیه که ایشون ادعا کرده. نکته دوم اینه که محتوای حرفای حاجآخوند حتی از محتواهای حوزوی هم خیلی فاصله داره. تفسیرش از خیام و مولوی و ... خیلی از برداشت عمومی حوزه دوره. مثلا دیگه اوج همدلی با مولوی تو حوزه میشه علامه جعفری. ولی نظر حاجآخوند از علامه هم همدلانهتره و این میزان از همدلی با مولوی رو من فقط تو رهبری دیدم. ولی خب چی بگم؟! «العلم نور یقذفه الله فی قلب من یشاء» اگه بخوان کام کسی رو شیرین کنن با یه قطره کاری میکنن که از صدتا علامه قزوینی و بدیعالزمان فروزانفر جلو بزنه. ۲- ایراد کتاب اینه که حاجآخوند خیلی رو منبره. البته طبیعیه این اتفاق، چون بالاخره بین هر کدوم از روایات مدت زمان زیادی فاصله است و محور جلسات هم حاجآخوند بوده. اما همه این روایات وقتی پشت سر هم اومده و خواننده بخواد رمانگونه روزی پنجاه شصت صفحه ازش بخونه، ملال آور میشه. شاید اگه این کتاب رو هم بذاریم در کنار کتب کرامت اولیا که هر شب یکی یا دوتا روایت باید ازش خوند، مشکل حل بشه.
(0/1000)
نظرات
تاکنون نظری ثبت نشده است.