جزئیات فعالیت
1403/5/6
چهار مدل a در زبان اوستایی داریم.... چهار مدل!! بقیهی همخوانها هم همین جوریه. شانزده واکه داریم فقط! هر کدوم از اینها از یک نقطهی خاصی از حنجره و دهان تولید میشه. یعنی امکان نداره یکی بتونه متن اوستایی رو متفاوت با اونچه که در گذشته تلفظ میشده بخونه؛ حداقل نه متفاوت با زمان ساسانی که دورهی نگارشش بوده. پ.ن: برای این که واضحتر بشه بذارید اینجوری بگم که مثلا در خط چینی شما یک نشانه دارید که در ماندارین یک جور خوانده میشه و در چینی کلاسیک کلا یک چیز دیگه است. خط به هیچ عنوان تلفظ رو نشون نمیده. در فارسی هم 4 مدل ز داریم که همهشون یک جور تلفظ میشن.
104
8
5
(0/1000)
1403/5/6
چه موضوع جالبی داره. کتاب فقط در حد آشنایی و پژوهشی نگارش شده یا آموزش زبان اوستایی رو در بر میگیره؟!
3
0
1403/5/6
نمیدونم هدف جکسون از نگارشش چی بوده ولی ما برای آموزش استفاده میکنیم.😅 از آشنایی مقدماتی خیلی فراتره و این که زبان کتاب کلا انگلیسیه. ناشر فقط پرینت گرفته و یک جلد براش زده. روش استفاده ازش هم یک کم توضیحات داره ( به خاطر اختصارات تخصصی که به کار میبره) که اگر تا به حال زبان باستانی نخونده باشید یک کم سخت میشه. یک کتاب به نام "دستور زبان اوستایی" نوشتهی محمدتقی راشد محصل هست که مبنای نگارشش همین کتاب هست. اگر دوست دارید یاد بگیرید پیشنهاد میکنم اون کتاب رو هم ببینید.
1
1403/5/6
فکر کنم آقای هامون سبطی یه بار گفته بودن یکی از خوبیهای امتزاج زبان عربی و پارسی، آسونتر شدن زبان پارسی بود 😅
3
0
1403/5/6
ولی من اون حالت باستانی رو ترجیح میدم، البته نه از نظر این که زبان کاملا تصریفی بوده. به هر حال زبانها همیشه به سمت سادگی میرن اما خط و زبان خیلی با هم هماهنگتر بودن. فکر میکنم یکی از مشکلات خط فعلی ما که از عربی گرفته شده اینه که با زبان هماهنگی کامل نداره و خیلی وقتها تلفظ رو منعکس نمیکنه؛ به ویژه در لهجهها. خیلی وقتها حتی با اعراب گذاری هم نمیشه تلفظ درست یک واژه رو نشون داد و این چیز خوبی نیست. مثلا ما الان نمیتونیم شاهنامه رو دقیقا با تلفظ فردوسی بخونیم در حالی که هم خط یکسانه و هم زبان. دربارهی اوستایی چنین مشکلی وجود نداشته و کسی که خط رو یاد میگرفته میتونسته اون رو دقیقا به همون شکل هزاران سال پیشتر تلفظ کنه حتی اگر معناش رو ندونه.
2
نظرات