یادداشت زینب موسی

                در زبردستی جناب احمد محمود که حرفی نیست.نثر درخشان و تصویرسازی عالی ،این حس را به آدم می دهد که نه یک کتاب پر صفحه،بلکه یک سریال هزار قسمتی را دیده است.سریالی با یک عالمه شخصیت ریز و درشت که هر کدامشان جهان خودش را دارد و باید حداقل یک داستان کوتاه نوشته باشی تا بدانی خلق این همه شخصیت و جهان چه کار با شکوهی است.
اما دروغ چرا.از خواندن این همه داستان لذتی نبردم.جهانی که خلق شده بود اگر چه خیلی واقعی بود،اما جذاب نبود،با شکوه نبود، از بودن در این محله و زندگی با این آدم ها که هیچ کدامشان  گوهر جذابی برای روایت نداشتند لذتی نبردم.کتاب روایت گر درخشانترین برگه تاریخ معاصر کشور است،اما از آن همه درخشش هیچ اثری در داستان نیست و همین امر،آن هیجان لازم را هنگام اتمام خوانش، به آدم نمی دهد.حتی اگر بخواهیم بگویم احمد محمود موافق این انقلاب نبوده و خواسته یک اثر منتقدانه بنویسد،دوز انتقادش هم آنقدر بالا نیست که بگویی به به چه تصویر جدید و دل انگیزی از آن روزها به من داد. کتاب پر است از اتفاقات روزمره که اگر حرف می شد،چیزی از اصل ماجرا کم نمی شد.
        
(0/1000)

نظرات

تاکنون نظری ثبت نشده است.