یادداشت مهسا کرامتی
1402/11/17
![در وادی درد](https://s3.ir-thr-at1.arvanstorage.com/top-readers-publishers/books/a33ff836-d01a-4761-976d-beec7708d47e.jpg)
3.5
4
این کتاب یک زندگینگاره است؛ یعنی داستان نیست و حتی فرم خاصی هم نداره که بشه باهاش مجموعههایی از این دست رو به یک چارچوب خاص محدود و با هم مقایسه کرد. این کتاب دربردارندۀ مجموعه یادداشتهایی از آلفونس دوده از دوران تحمل رنج و بیماری سفلیسه. اون این یادداشتها رو به فرانسه نوشته، جولین بارنز (که خودش نویسنده است و قبلا گزارش یکی از کتاباشو هم تو همین گروه گذاشتم) اونا رو به انگلیسی ترجمه کرده و مقدمه و تعلیقات مفیدی رو بهش اضافه کرده و مترجم ما، با مقابله هر دو نسخۀ فرانسوی و انگلیسی، متن حاضر رو پیش روی ما قرار داده. همۀ این زحمات صورت گرفتۀ جانبی، از یادداشت ابتدایی مترجم ما درمورد زندگینگارهها و حواشیای که برای درک بهتر خواننده ایرانی در انتهای کتاب آورده تا مقدمه و تعلیقات مفید بارنز، به درک بهتر این یادداشتها کمک قابل توجهی میکنه. این کتاب حاوی یادداشتهای پراکندهای از دوران تحمل رنج بیماری آلفونس دوده است؛ باید قبل از هر انتظاری به این نکته توجه داشت. یادداشتها گاهی طولانی و گاهی کوتاهن. کمک میکنن که اطلاعاتی رو چه درمورد دوده و آثارش و چه درمورد افراد مشهور نزدیک بهش (از جمله ادمون دو گنکور) به دست بیاریم، با این بیماری و روند پیشرفتش آشنا بشیم و حتی گاهی فکر کنیم که دارم فقط یه سری یادداشت معمولی رو میخونیم (مایلم دوباره به این اشاره کنم که این یه کتاب داستانی نیست). توی کتاب چندتایی هم عکس از دوده آورده شده که جالبه دیدنشون. در کل کتاب کم حجم و روونیه. خوندنش از جهاتی سودمنده و از جهاتی اونو به کتابی تبدیل میکنه خوندنش ضروری نیست و به دیگری حتماً پیشنهاد نمیشه. پ.ن: دقت و توجهی که در فراهمآوردن این مجموعه شده بود رو -چه توسط جولین بارنز و چه عماد مرتضوی- دوست داشتم.
(0/1000)
نظرات
تاکنون نظری ثبت نشده است.