یادداشت ایمان حیرانی

                بی‌زمستان اولین سفرنامه‌ای است که از منصور ضابطیان می‌خوانم. دلیل انتخابم، علاقه ام به ایرانستان و فارسی زبانان بود. 
کتاب به لحاظ متن، کم‌حجم و روان و‌سریع‌خوان بود. اما حقیقت این است که این کتاب به عنوان سفرنامه برایم لذت بخش نبود و آورده‌ای از یک سفر نرفته برایم نداشت. 
تلقی من این بود که ضابطیان در یک روزمره سفر افتاده است و صرفا سفر می‌رود و همان را می‌نویسد! او دست مرا  نگرفت  و در شهرهای تاجیکستان و آذربایجان و گرجستان چرخم نداد! این توقع زیادی از یک سفرنامه نیست به نظرم! 

اگر چه  در نظرات دیگران دیدم که مخاطبین همیشگی ضابطیان این را به حساب سفرنامه‌های دیگر او نمی‌گذارند!
        
(0/1000)

نظرات

واقعا آقای ضابطیان سفرنامه های خیلی بهتری دارند حتما بقیه کتاب های ایشون رو هم مطالعه کنید من مارکوپولو ،مارک دوپلو ،چای نعنا و سباستین رو پیشنهاد میدم 
بله حتما 
ممنون از پیشنهادتون