یادداشت سیده نازنین (به دلیل شکایات😮💨)
1403/4/14
![یومی و نقاش کابوس](https://s3.ir-thr-at1.arvanstorage.com/top-readers-publishers/books/b93a22c5-f699-42fe-bd5f-ed4fa8363e33.jpg)
4.2
2
![وقتی اولین](https://s3.ir-thr-at1.arvanstorage.com/top-readers-publishers/reviews/72d22e40-cd30-41f8-873d-7a1abf50dbdc.jpg)
وقتی اولین بار شروع به خواندن میکنید احتمالا سعی دارید نوشته را با محیط آشنایی مقایسه کنید چیزی که باعث شد من مقداری گیج بشوم و سی تا شصت صحفه اول نتوانم تصور کنم که در واقع من در جایی شبیه به ژاپن هستم؟چین؟ برخی ها حتی در کره هم گیر کردن اما اسم ها به وضوح ژاپنی و چینی بودند، مدل لباس یومی طبق تصاویر مربوط به دوران چوسان بود و ترکیبی از لباس های چینی هم از آن دیده میشد اما برای نقاش یک فضای آشنا در ژاپن مدرن گرمای مغازه رامن(نودل) فروشی و افرادی که دور میز ها جمع میشوند و سرو صدایشان، قطعا خودم در ژاپن زندگی نکردم اما از آنجایی که از وقتی بچه بودم با انیمه های آنها بزرگ شدم این جو را میشناسم... جز لذت متن که با این مدل توصیفات و فضا سازی بسیار دلنشین و قابل لمس شده بود روایت و ایده بسیار جالب بود، مرا یاد انیمه ی اسم تو میانداخت که کمی با انیمه نوراگامی ترکیب شده باشد و همچنین در آمیختگی با ایده ای نو یومی دختری سنتی که به آن یوکی هیجو (منتخب اشباح)میگفتند هر روز به شهر های متفاوتی میرفت تا برای مردم مراسمی انجام دهد، او سنگ ها را پشته میکرد(یک پشته سازی به شکل هفت سنگ اما خب، کمی بلند تر و بیشتر) تا اشباح را که خدایانشان بودند احضار کند...یک وظیفه ی مقدس برای شخص منتخب و نقاش، پسری گوشه گیر و منزوی که علاقه ای به تیم شدن با کسی نداشت، او بیانگیزه و سرد به نظر میرسید اما قطعا شخصیت مورد علاقه ی من در کتاب یومی است باید بگم که، پایان بندی چیزی بود که احساس میکردم چقدر عجیب و با چیزی که از سندرسون شنیده بودم یکم متفاوت بود و خوشحالم 🥹❤️✨ پ ن: ترجمه خوب بود با کتاب کاملا ارتباط گرفتم پ.ن²:کتابش تصاویری داشت که حسابی بین خوندن مزه میداد اما! یه سری از اونا به علت رنگ ها در هم بر هم زیاد بد چاپ شده بودن و تقریبا ناواضح بودن، اما یه سری زیبا و عالی بودن
(0/1000)